Ein mjøltyv

Det var i trangstida. Ho Gjertrud på Bleik, oldemor mi, hadde fått ei tynna mel; det var visst like over 1800. Ho var veldig redd for detta melet, men de andre kjerringane fekk seg då ei skei mel av og til, for å ha i barkebrødet eller suppa. Nok er det, ein dag ho kom i tynna såg ho at der hadde vore andre og forsynt seg - og noke var drøssa utover.

I den tida var det så at finnane fór og rak. Ein dag ho Gjertrud sat og prata med ein av dem, klaga ho seg over at der var noken som hadde vore i meltynna hennes. «Ja,» sei han, «det skal vi nok få greia på - kem det e.» Og det var ikkje likare enn som sagt var: Ei tid etter, då kom der inn ein ungglunt. Han bar på to sjøvottar, og den eine var full av mel, den andre halv. Han sa ingen ting, og det visste nok ho Gjertrud - at han ikkje kunne snakke. Så sei ho med han: «Å, e det du stakkar, som har vore i meltynna mi?» «Ja -,» svara han, «og der e det eg har igjen. Det andre, det har eg ete, og det har eg ikkje noka råd med.» Men ho gav han då melet han hadde igjen.

De sa i slike høvan, om den som bar heim det han hadde tatt, at han var botten. Han kunne då ikkje bli løyst før han blei snakka til.